Sehrli so'zana

Qadimiy Buxoroda Malika ismli qizcha yashardi. Uning buvisi mahalladagi eng zo'r kashtado'z edi: uning so'zanalarida anorlar, lolalar va quyoshlar ochilar, naqshlar go'yo hozir gapirib yuboradigandek tuyulardi.

Bir kuni buvisi Malikaga kichkina kumush igna berdi:

— Bu igna sehrli. U bilan sabr bilan tikkan hamma narsang haqiqiyga aylanadi. Lekin esda tut: shoshilib qilingan chok butun naqshni buzadi.

Malika mushukcha bo'lishini juda xohlardi. U tez-tez, qiyshiq, choklarni o'tkazib yuborib mushukchani tikdi. Va mushukcha haqiqatan ham paydo bo'ldi! Faqat uning oyoqlari har xil uzunlikda, dumi esa tugun bo'lib qolgan edi. U xafa bo'lib miyovladi va sandiq tagiga yashirinib oldi.

Malika yig'lab yubordi. Buvisi uni quchoqlab dedi:

— Hech narsa yo'qolmagan. Noto'g'ri choklarni so'k va qaytadan tik — sekin, mehr bilan.

Butun bir hafta Malika kashta ustida o'tirdi. U qiyshiq iplarni ehtiyotkorlik bilan so'kib, yangi, tekis choklarni birma-bir qo'yardi. Ba'zan ko'zlari charchardi, ba'zan tashlab ketgisi kelardi. Lekin har kuni kechqurun sandiq tagidan mushukcha mo'ralardi — va uning oyoqchalari asta-sekin tekislanib borardi.

Yettinchi kuni Malika oxirgi chokni qo'ydi. Mushukcha chiqib, kerishdi, tekis yo'l-yo'l dumini hurpaytirdi va uning tizzasida xurillab yotdi.

— Ko'rdingmi, — jilmaydi buvisi, — sehr ignada emas. Sehr — sabrda.

O'shandan beri Malika sekin va diqqat bilan tikardi. Katta bo'lganida esa uning so'zanalarini boshqa mamlakatlardagi ko'rgazmalarga olib borishardi. Va har birining burchagida kichkina yo'l-yo'l mushukcha tikilgan edi.