Qorong'ilikdan qo'rqqan yulduzcha

Chimyon tog'lari ustida baland-balandda, tunda osmon baxmal kabi to'q ko'k bo'ladigan joyda eng kichkina yulduzcha yashardi. Uning ismi Yulduz edi.

Barcha yulduzlar kunduzi uxlashar, kechqurun esa uyg'onib, birin-ketin yonishardi. Faqat Yulduz har kechqurun katta bulut orqasiga yashirinib olardi.

— Nega nur sochmayapsan? — deb so'radi undan katta yulduz Zuhra.

— Qo'rqaman, — deb shivirladi Yulduz. — Tunda juda qorong'i. Birdan qorong'ida kimdir bo'lsa-chi?

— Voy, soddagina, — jilmaydi Zuhra. — Qorong'ida nur sochadiganlar aynan bizmiz. Hamma yulduzlar qo'rqsa, tun butunlay qop-qora bo'lib qoladi.

Lekin Yulduz bulutga yanada chuqurroq kirib oldi.

Bir kechasi Yulduz pastdan sokin ovozni eshitdi. Tog' qishlog'idagi kichkina uyning tomida karton quvurdan yasalgan teleskop bilan bir bola o'tirardi.

— Oyi, — derdi u, — men eng kichkina yulduzni qidiryapman. O'qituvchim uni faqat eng tiniq kechalarda ko'rish mumkinligini aytdi. Agar uni topsam, o'z ismimni qo'yaman!

— Kech bo'ldi, Bobur, — dedi onasi. — Balki bugun u yo'qdir.

— U bor, — dedi bola o'jarlik bilan. — Shunchaki u uyalayotgan bo'lsa kerak.

Yulduz qotib qoldi. Pastda kimdir aynan uni qidirayotgan edi! Kimdir uni hech qachon ko'rmagan bo'lsa ham, uning borligiga ishonardi.

«Agar yonsam-u, qorong'ida haqiqatan ham qo'rqinchli kimdir bo'lsa-chi?» — o'yladi yulduzcha. Lekin keyin sovuqdan qaltirayotgan, ammo tomdan ketmayotgan Boburga qaradi. U ham qorong'ida o'tirardi — va qo'rqmasdi, chunki nurni ko'rishni juda-juda xohlardi.

Yulduz ko'zlarini chirt yumdi, butun jasoratini yig'di-da… bulut ortidan mo'raladi. Avvaliga u xuddi gugurt cho'g'idek juda oz nur sochdi. Keyin biroz yorqinroq. Keyin esa umrida hech qachon bo'lmaganidek charaqlab ketdi.

Bilasizmi nima bo'ldi? Qorong'ida hech qanday qo'rqinchli narsa yo'q ekan. U yerda unga jilmayayotgan boshqa yulduzlar, ko'z qisgan oy va pastda, uzoqda — butun qishloqqa eshittirib qichqirgan kichkina bola bor edi:

— Oyi! Oyi! Men uni topdim! Eng kichkinasi — va eng jasuri!

O'shandan beri Yulduz boshqa yashirinmadi. Har bir tiniq tunda u tog'lar ustida nur sochar, Bobur esa tomdan unga qo'l silkitardi.

Bobur ulg'ayganida esa astronom bo'ldi — bir paytlar Samarqanddan xuddi shu yulduzlarga qaragan buyuk Mirzo Ulug'bek kabi. O'zining birinchi ilmiy maqolasida Bobur shunday yozdi: «Qorong'ilikdan qo'rqmay qo'ygan kichkina yulduzga bag'ishlanadi».

Xayrli tun. Va esda tut: qorong'ida nur sochadigan kimdir bo'lsa, u qo'rqinchli emas. Balki bu sendirsan.