Uxlashni istamagan bo'taloq

Kunduzi qumi tandirdan chiqqan nondek issiq, kechasi esa buloq suvidek salqin bo'ladigan Qizilqum cho'lida kichkina bo'taloq Bo'ta yashardi.

Har kuni kechqurun ona tuya iliq qumga yotib derdi:

— Uxlash vaqti bo'ldi, Bo'ta. Ertaga uzoq yo'l.

— Xohlamayman! — javob berardi Bo'ta. — Kechasi juda qiziq: yulduzlar miltillaydi, kaltakesaklar shitirlaydi, shamol kuylaydi. Birdan biror narsani o'tkazib yuborsam-chi?

Va u uxlamadi. U yulduzlarni sanadi, shamolni tingladi va sharqda osmon pushti rangga kirguncha oy nurida o'z soyasini quvladi.

Ertalab karvon yo'lga chiqdi. Barcha tuyalar tetik qadam tashlardi, Bo'ta esa oyoqlarini zo'rg'a bosardi. Ko'zlari o'z-o'zidan yumilar, o'rkachi bir tomonga og'ar va u ikki marta yo'lning o'zida uxlab qolishiga oz qoldi.

Yo'lda karvon ajoyib vohaga duch keldi: palmalar, salqin ko'l, bir to'da pushti flamingo. Hamma zavqlandi, Bo'ta esa… palma soyasida g'ujanak bo'lib hammasini uxlab o'tkazib yubordi.

Kechqurun u onasidan so'radi:

— Nega men eng qiziq narsani o'tkazib yubordim?

— Chunki kechasi uxlamading, — mayin javob berdi onasi. — Uyqu — yo'qotilgan vaqt emas. Kechasi tanang kuch to'playdi, boshing esa kun davomida bilganlaringni javonlarga terib chiqadi. Kim yaxshi uxlasa, kunduzi ikki barobar ko'p narsani ko'radi.

Bo'ta o'ylanib qoldi. Keyin esnadi, boshini onasining biqiniga qo'ydi va dedi:

— Unda… xayrli tun, yulduzlar. Ertaga men hammasini ko'rmoqchiman.

Va uxlab qoldi — qattiq-qattiq, tonggacha.

Senga ham xayrli tun. Ertang qiziqarli narsalarga to'la bo'lsin.