Yomg'irga aylangan bulutcha

Chotqol tog'lari ustida kichkina paxmoq bulutcha — Bulutcha suzib yurardi. Unga bulut bo'lish yoqardi: osmonda suzish, dalalarga soya tashlash va yuqoridan daryolarga qarash.

Lekin bir kuni bulutcha og'ir va kulrang bo'lib qoldi.

— Menga nima bo'ldi? — qo'rqib ketdi u.

— Sen ko'p suv to'plading, — dedi keksa Qora bulut. — Tez orada yomg'ir bo'lib yog'asan.

— Yomg'ir bo'lib?! — dedi bulutcha hayratda. — Lekin unda men yo'qolib qolaman! Meni boshqa bo'lmaydi!

Va bulutcha tomchilarni o'zida ushlab turish uchun bor kuchi bilan harakat qildi.

Pastda, qishloq yonidagi dalada bobo dehqon osmonga qarardi:

— Qani endi yomg'ir yog'sa… Bug'doy butunlay qurib qoldi.

Bulutcha buni eshitdi. U sariq dalaga, g'amgin boboga, qurigan ariqqa qaradi — va qaror qildi.

Tomchi! Tomchi-tomchi! Bulutcha iliq yozgi yomg'ir bo'lib yog'di. Bug'doy qaddini rostladi, ariq shildiradi, bolalar yomg'ir ostiga yugurib chiqib kulishdi.

Bulutchaning tomchilari esa jilg'a bo'lib Chirchiq daryosiga, daryodan esa — nariroqqa, dala va bog'ga yugurdi. Quyosh ularni isitdi va tomchilar ko'rinmas bug'ga aylandi. Bug' baland-baland ko'tarildi, birga to'plandi — va Chotqol tog'lari ustida yana kichkina paxmoq bulutcha suzib yurdi.

— Men yo'qolmabman! — hayron bo'ldi u. — Men shunchaki sayohat qildim!

Haqiqatan ham shunday: Yerdagi suv hech qayerga yo'qolmaydi. U bug'lanadi, bulutlarga to'planadi, yomg'ir bo'lib yog'adi va yana osmonga qaytadi. Olimlar buni tabiatdagi suvning aylanishi deb atashadi.

Bulutcha esa o'shandan beri boshqa qo'rqmadi. U bilardi: berish — yo'qolish degani emas.